خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنین که بر سرهر حرف او سخن دارممگر به کام خود آن غنچه ی دهن دارم
۲
زیوسفی که به مهر لطافت است عزیزغمی لطیف تر از بوی پیرهن دارم
۳
دمی که حیرت حسنش مرا کند خاموشچو صبح مهر زخورشید بر دهن دارم
۴
زمین زسایه من موج خیز سیماب استچگونه در قدمش پاس خویشتن دارم
صفحهٔ ۱ از ۲