خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن شفق گون چهره چون ساقی است امشب در برمتا کند خونم به دل در دور باشد ساغرم
۲
جنبش نبض نگاهی در قفس پیچد مراموج بوی گل دهد ترتیب چون بال و پرم
۳
لعل آتش رنگ جانان گرم لطف تازه ای استآب گوهر می زند جوش از کف خاکسترم
۴
در نظر تا پیچ و تاب آن کمر آورده امهمچو زلف موج پیچد اشک در چشم ترم
صفحهٔ ۱ از ۴