خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که راه دلکش حرف است مشکل تا زباندل شکن تر نیست راهی از ره دل تا زبان
۲
چون خموشی نیست فانوسی چراغ عمر راخوشتن سوز است دارد شمع محفل تازبان
۳
تا برد راهی به معراج رسایی هر سخنبایدت از دل نماید چند منزل تا زبان
۴
جوی شیری در بهشت بی زبانی داشتیمخورد دندان بر جگر کردیم حاصل تا زبان
صفحهٔ ۱ از ۳