خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون نهال شمع در زرین بهار سوختنسوزد آتش بر سرم از خار خار سوختن
۲
در هوای شمع بالایی ز سوز دل مرابود شبهای جدایی روزگار سوختن
۳
در دل خارا مگر آتش حصاری گشته استچشم داغم شد سفید از انتظار سوختن
۴
آتشین پیمانه های داغ بر سر می کشمچون مرا افسرده می سازد خمار سوختن
صفحهٔ ۱ از ۳