خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هند می‌بردم بازی زمانهٔ ایرانکه فیل بند مرا کرده شاخ شانهٔ ایران
۲
سواد مردمی از هند روشن است نظر رارمیده همچو نگاهم ز چشم‌خانهٔ ایران
۳
ز چار باغ به طاووس خانه بال گشایممراست رغبت پرواز زآشیانهٔ ایران
۴
چو طایرم قفس‌آموز آدمیت اصلی‌ستبهشت دام تمنای آب و دانهٔ ایران
صفحهٔ ۱ از ۳