خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خاطرم به دام تو گر وا شود گرهدر زلف تاب دار تو پیدا شود گره
۲
در گلشنم جدا ز تو چون شاخ ارغوانمی در گلوی شیشه به صد جا شود گره
۳
از خوی آتشین تو در سینه دود آهچون داغ لاله در دل صحرا شود گره
۴
لبریز عقده شد ز شکر خنده ی دلمچون رشته گهر که سراپا شود گره
صفحهٔ ۱ از ۳