خلوتی با فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۲۶
غزلیات بخش دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که گفت منظر چشم من آشیانه توستتو پادشاهی و عالم تمام خانه توست
۲
ز آسمان گذرانم سر از سرافرازیز بهر آن که سر من بر آستانه توست
۳
به یک نگاه مرا کام دل توانی دادمیار عذر که می‌دانم این بهانه توست
۴
روا مدار که ریزم به خاک دور از توکه اشک دیده من گوهر خزانه توست
صفحهٔ ۱ از ۲