خلوتی با فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۵۷
غزلیات بخش دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشته‌ام از عشق تو ای صنم دلپسندمونس اندوه و غم دلشده و مستمند
۲
چون بنمایی به خلق آن قدر و بالای خویششور قیامت شود زآن قد و بالابلند
۳
طره پیچان به کف جلوه‌کنان هر طرفتا همه خلق جهان آورد اندر کمند
۴
زاهد بیهوده‌گو پند تو بر من چه سودپند تو نبود مرا کارگر و سودمند
صفحهٔ ۱ از ۲