خلوتی با علی اشتری
شمارهٔ ۱۴ - تا گوشه میخانه
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواهم که از این خانه به یک بار کشم رختزین گوشهٔ ویرانه به گلزار کشم رخت
۲
اینجا پی جانانه، به جایی نرسیدیمفرداست کز این خانه به ناچار کشم رخت
۳
در صومعه و دیر، حقیقت چو نه پیداستسرمست سوی خانهٔ خمّار کشم رخت
۴
تا گوشهٔ میخانه از این خانهٔ تزویراز همهمهٔ مردم هشیار کشم رخت
صفحهٔ ۱ از ۲