خلوتی با علی اشتری
شمارهٔ ۷۸ - روزگاری چند
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بیاد تو بگذشت، روزگاری چندبیاد موی توام بود، روز تاری چند
۲
بیاد زلف پریشانت، ای پریرخساربه بین! فتاده پریشان، بهر کناری چند
۳
خبر ز زلف نداری، که در شکستگیشنشسته اند بامید، بیقرار چند
۴
بدام، هر سر زلفت فتاده مرغ دلیبه تیر، هر مژه افکنده ای شکاری چند
صفحهٔ ۱ از ۲