خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مژه‌اش تا به دل خلید مراخون دل از مژه چکید مرا
۲
شوخ کافردلی که من دارممی‌کند عاقبت شهید مرا
۳
مار مرده نمی‌گزد غلط استزلف او دور خط گزید مرا
۴
شب فتادم به فکر مهر رخشاز گریبان سحر دمید مرا
صفحهٔ ۱ از ۳