خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر باد داد گل به هوایت رساله راآتش گرفت در غمت اوراق لاله را
۲
دل صید خوش سوادیِ دشت جنون شده استتا دید داغ لاله و چشم غزاله را
۳
خواهم شبی به گرد سر مه‌جبین خویشگردم چنان‌که حلقه کنم نام هاله را
۴
مستان به جرم اینکه زند بوسه بر لبتبر دار می‌کشند چو نرگس پیاله را
صفحهٔ ۱ از ۲