خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدار یار از لب بامی مرا بس استزان مه‌جبین تجلّیِ عامی مرا بس است
۲
حشر مرا چرا به قیامت فکنده‌ایاز سرو قامت تو خرامی مرا بس است
۳
کو بخت آنکه نامه نویسی به نام منیاد آوری اگر به پیامی مرا بس است
۴
راهم کجا به خلوت خاص تو می‌فتددر بارِ عام حکم سلامی مرا بس است
صفحهٔ ۱ از ۳