خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر در آتش شوقش سپندم آفرین گویدتوقع نیست کان نادردمندم آفرین گوید
۲
تو گوشی گر به فریاد من بی‌برگ اندازیچنان نالم که نی از بند بندم آفرین گوید
۳
کنم فکر بلندی در ادای وصف بالایشبه اندازی که آن بالابلندم آفرین گوید
۴
مرا ناصح ملامت می‌کند لیکن عجب نبودکه چون روی تو بیند جای پندم آفرین گوید
صفحهٔ ۱ از ۲