خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۳۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا محمل‌نشین خویشتن چون یاد می‌آیدجرس‌آسا دل من سخت در فریاد می‌آید
۲
دل بی‌طاقتم چندان که در فریاد می‌آیددل بی‌رحم جانان بر سر بیداد می‌آید
۳
تماشای طلسم این جهان در حسرتم داردکه با چندین خرابی در نظر آباد می‌آید
۴
خیال قامتش از پا درآرد استقامت رابرد آرام از دل چون قیامت یاد می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳