خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا آن مه ز نزدیک خودم مهجور می‌سازددل قانع مزاجم با نگاه دور می‌سازد
۲
به احوال خرابم گر بدین‌سان عشق پردازدبه اندک فرصتی اقلیم دل معمور می‌سازد
۳
ندارد هیچ‌کس کیفیتم در بزم می‌خوارانکدوی باده را شورم سر منصور می‌سازد
۴
چه فیض از صحبت اهل صفا گیرند خودبینانبتان را دیدن آیینه پرمغرور می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۲