خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به یک از تو برین غمزده بیداد رودتا کجا یک کف خاک این همه بر باد رود
۲
بس که او را غم نامحرمی چشم تو سوختعجبی نیست اگر سرمه به فریاد رود
۳
کی فراموش شود آن حرکات موزونمصرعی نیست قد یار که از یاد رود
۴
حکم فرما که من از دیده بر آن آب زنمخاک کویت نتوان دید که بر باد رود
صفحهٔ ۱ از ۲