خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق و رشک و آه و اشک و داغ و دردکرد با جان و دل من آنچه کرد
۲
سوزش داغ مرا تسکین ندادشد دلم از مرهم کافور سرد
۳
خاک کویش هر کجا آرد نسیممی‌رود صد چون عبیر آنجا به گرد
۴
سیر دفتر خانهٔ حق را بکنخوب بنگر نیست باطل هیچ فرد
صفحهٔ ۱ از ۲