خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در آشیانه شدم بسمل از برای قفسکسی مباد چو من کشتهٔ هوای قفس
۲
درین چمن من آن بلبل قفس مشتاقکه می‌کنم زر گل صرف در بهای قفس
۳
نیم ز شکر تو صیاد لحظه‌ای غافلثنای دام تو می‌گویم و دعای قفس
۴
در آرزوی اسیری عبث چه ناله کشمکه ما نه لایق دامیم و نی سزای قفس
صفحهٔ ۱ از ۳