خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو بلبل طافت پرواز داری باز می‌نالیهزارا شکن کن چون من نداری بی‌پر و بالی
۲
ز می؟؟؟ تهی کردن نخواهد آن‌قدر فرصتزمانی باش جانان تا کنم پیشت دلی خالی
۳
چه در وصف تو ماه خردسال من توان گفتنندیده چون تو ماهی چرخ با وصف کلان سالی
۴
دلم از سینه بیرون شد چو پیکانش فرود آیدکه صاحبخانه سازد بهر مهمان جای را خالی
صفحهٔ ۱ از ۲