خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دور بدیدم آن پری راآن رشک بتان آزری را
۲
در مغرب زلف عرض دادهصد قافله ماه و مشتری را
۳
بر گوشهٔ عارض چو کافوربرهم زده زلف عنبری را
۴
جزعش به کرشمه درنوشتهصد تختهٔ تازه کافری را
صفحهٔ ۱ از ۳