خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تا کی فلک رنجور داردز روی دلبرم مهجور دارد
۲
به یک باده که با معشوق خوردمهمه عمرم در آن مخمور دارد
۳
ندانم تا فلک را زین غرض چیستکه بی‌جرمی مرا رنجور دارد
۴
دو دست خود به خون دل گشادستمگر بر خون من منشور دارد
صفحهٔ ۱ از ۱