خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کرا با تو کار درگیردبهره از روزگار برگیرد
۲
به سخن لب ز هم چو بگشاییهمه روی زمین شکر گیرد
۳
چون زند غمزه چشم غمازتدو جهان را به یک نظر گیرد
۴
چشم تو آهویی است بس نادرکه همه صید شیر نر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۱