خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسدچه کنم صبر کنم گر ز تو بیداد رسد
۲
گر وصال تو به ما می‌نرسد ما و خیالآرزو گر به گدایان نرسد یاد رسد
۳
چه رسیدست به لاله ز رخت جز حسرتحسرت آنست که بر سوسن آزاد رسد
۴
خاک درگاه ترا سرمهٔ خود خواهم کردآری از خاک درت این قدرم باد رسد
صفحهٔ ۱ از ۲