خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا دلم از غمت به جان آمدجانم ز تو بر سر جهان آمد
۲
از دولت این جهان دلی بودمآن نیز به دولتت گران آمد
۳
آری همه دولتی گران آیدچون پای غم تو در میان آمد
۴
در راه تو کارها بنامیزدچونان که بخواستم چنان آمد
صفحهٔ ۱ از ۳