خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در هوست ز جان برآیدجان در غمت از جهان برآید
۲
گو جان و جهان مباش اندیکمقصود تو از میان برآید
۳
سودیست تمام اگر دلی رایک غم ز تو رایگان برآید
۴
همخانهٔ هرکه شد غم توزودا که ز خان و مان برآید
صفحهٔ ۱ از ۳