خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلدار به طبع گشت رام آخروین کار به صبر شد تمام آخر
۲
آن کرهٔ سر کشیدهٔ توسنبی‌رایض گشت خوش لگام آخر
۳
وان مرغ رمیده وز قفس جستهباز آمد چون دلم به دام آخر
۴
هرکس که به صبر پای بفشاردروزی برسد چو من به کام آخر
صفحهٔ ۱ از ۲