خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جان آمد مرا کار از دل خویشغمی گشتم ز کار مشکل خویش
۲
در آن دریا شدستم غرقه کآنجابجز غم می‌نبینم ساحل خویش
۳
به راه وصل می‌پویم ولیکنهمه در هجر بینم منزل خویش
۴
مبادا هیچ آسایش دلم رااگر جز رنج بینم حاصل خویش
صفحهٔ ۱ از ۲