خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش در ره نگارم آمد پیشآن به خوبی ز ماه گردون بیش
۲
گشته از روی و زلف خونخوارشخاک گلرنگ و باد مشک پریش
۳
چون مرا دید ساعتی از دورآن بت نیکخواه نیک‌اندیش
۴
به اشارت نهان ز دشمن گفتکالسلام علیک ای درویش
صفحهٔ ۱ از ۱