خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دو چشم تو که تا زنده‌امتو خداوندی و من بنده‌ام
۲
سر زلف تو گواه من استکه من از بهر رخت زنده‌ام
۳
به رخ خویش ننازی چنانکه من از عشق تو نازنده‌ام
۴
چه زنم خنده که در عشق توز دو صد گریه بود خنده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۱