خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نو به نو هر روز باری می‌کشمبار نبود چون ز یاری می‌کشم
۲
ناشکفته زو گلی هرگز مراهر زمان زو رنج خاری می‌کشم
۳
گر بلایش می‌کشم عیبم مکنکین بلا آخر به کاری می‌کشم
۴
زحمت سرمای سرد از ماه دیبر امید نوبهاری می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۳