خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عمری آخرم روزی وفا کنبه بوسی حاجتم روزی روا کن
۲
جفا کن با من آری تا توانیتو همچون روزگار آری جفا کن
۳
به رنجم از تو رنجم را شفا باشبه دردم از تو دردم را دوا کن
۴
چو در عشق تو سخت افتاد کارمتونیز این راه بی‌رحمی رها کن
صفحهٔ ۱ از ۱