خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زردرویم ز چرخِ دندان‌خایتیره‌رایم ز عمرِ محنت‌زای
۲
نه امیدی که سرخ دارم روینه نویدی که تازه دارم رای
۳
با که گویم که حقِ من بشناسبا که گویم که بندِ من بگشای
۴
از قیاسی که تکیه‌گاهِ من استباز جُستم زمانه را سر و پای
صفحهٔ ۱ از ۲