خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچون سر زلف خود شکستیآن عهد که با رهی ببستی
۲
بد عهد نخوانمت نگاراهرچند که عهد من شکستی
۳
کس سیرت و خوی تو نداندمن دانم و دل چنان که هستی
۴
از شاخ وفا گلم ندادیوز خار جفا دلم بخستی
صفحهٔ ۱ از ۲