خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگفتی کزین پس کنم سازگاریبه نام ایزد الحق نکو قول یاری
۲
بهانه چه جویی کرانه چه گیریبیا در میان نه به حق هرچه داری
۳
همی گویی انصاف تو بدهم آریتو معروف باشی به انصاف کاری
۴
همه عذر لنگست کز تو بدیدمسر ما نداری بهانه چه آری
صفحهٔ ۱ از ۲