خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک زمان از غم نیاسایم همیتا که هستم باده پیمایم همی
۲
می‌کنم تدبیر گوناگون ولیکبستهٔ تقدیر نگشایم همی
۳
چند باشم دروفای دلبرانچون دمی زیشان نیاسایم همی
۴
جان و دل را در هوای مه‌وشانجز غم و تیمار نفزایم همی
صفحهٔ ۱ از ۲