خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای غایت عیش این جهانیای اصل نشاط و شادمانی
۲
گر روح بود لطیف روحیور جان باشد عزیز جانی
۳
گفتی که چگونه‌ای تو بی‌مادور از تو بتا چنان که دانی
۴
از درد تو سخت ناتوانمرنجی برگیر اگر توانی
صفحهٔ ۱ از ۲