خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرد ماه از مشک خرمن می‌زنیواتش اندر خرمن من می‌زنی
۲
پردهٔ شب را بدین زودی چرابر فراز روز روشن می‌زنی
۳
من ز سودای تو بر سر می‌زنمتو نشسته فارغ و تن می‌زنی
۴
ای ببردستی بطراری ز منمن ندانستم که این فن می‌زنی
صفحهٔ ۱ از ۲