خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نام وصل اندر زبانی افکنیتا دلم را در گمانی افکنی
۲
راست چون جان بر میان بندد دلمخویشتن را بر کرانی افکنی
۳
از جهان آن دوست داری کاتشیهر زمان اندر جهانی افکنی
۴
چشمت اندر تیر بارانش افکندزلف چون در حلق جانی افکنی
صفحهٔ ۱ از ۳