خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در مدح ناصرالدین طاهر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون وقت صبح چشم جهان سیر شد ز خواببگسسته شد ز خیمهٔ مشکین شب طناب
۲
بنمود روی صورت صبح از کران شبچون جوی سیم بر طرف نیلگون‌سراب
۳
جستم ز جای خواب و نشستم به خانه دریک سینه پر ز آتش و یک دیده پر ز آب
۴
باشد که بینم از رخ نسرین او نشانباشد که یابم از لب نوشین او جواب
صفحهٔ ۱ از ۹