خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ - در صفت افلاک و بروج و مدح ناصرالدین طاهربن المظفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جرم خورشید دوش چون گه شامسر به مغرب فرو کشید تمام
۲
از بر خیمهٔ سپهر بتافتماه رزین او چو ماه خیام
۳
چون طناب شفق ز هم بگسستشب فرو هشت پرده‌های ظلام
۴
گفتیی چرخ پردهٔ کحلیستاز پسش لعبتان سیم‌اندام
صفحهٔ ۱ از ۱۷