خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ - در تهنیت عید و مدح صاحب ناصرالدین طاهر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سراپردهٔ سپید و سیاهای بلند آفتاب و والا ماه
۲
شعلهٔ صبح روزگار دو رنگدر زد آتش به آسمان دوتاه
۳
از افق برکشید شیر علمدر جهان اوفتاد شور سپاه
۴
هین که برکرد مرغ و ماهی راشغب از خوابگاه و خلوتگاه
صفحهٔ ۱ از ۱۰