خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرادر فراق خویشتن چندین چه رنجانی مرا؟
۲
همچو الحمدم فکندی در زبان خاص و عاملیک خود روزی بحمدالله نمی‌خوانی مرا
۳
ای که در خوبی به مه مانی چه کم گردد زتوگر بری نزدیک خود روزی به مهمانی مرا؟
۴
دست خویش از بهر کشتن بر کسی دیگر منهمی‌کشم در پای خود چندان که بتوانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۳