خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد سهند بین که : برین مرغزارهاچون می‌کند ز نرگس و لاله نگارها؟
۲
در باغ رو، که دست بهار از سر درختبر فرقت از شکوفه بریزد نثارها
۳
ساقی، میان ببند که هنگام عشرتستمی در پیالها کن و گل در کنارها
۴
نتوان شکایت ستم روزگار کردگر من درین حدیث کنم روزگارها
صفحهٔ ۱ از ۲