خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی تو نکردیم به جایی نشستبا تو نشستیم به هر جا که هست
۲
صورت خوب از چه به گیتی بسیستچشم مرا مثل تو صورت نبست
۳
لاف نخستین «بلی» می‌زنمروز نخستین که تو گویی:«الست»
۴
زلف سیه را به ازان می‌شکنورنه بسی دل که بخواهد شکست
صفحهٔ ۱ از ۳