خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
۲
نالهٔ مرغان سحرخوان به صبحاز سر عشقت، نه برای گلست
۳
بر رخ خوبان جهان خط کشیدسبزه، که خاک کف پای گلست
۴
باغ، که او خاک معنبر کندسنبل او خواجه سرای گلست
صفحهٔ ۱ از ۲