خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به دست آوریم دامن دوستهمه او را شویم و خود همه اوست
۲
آنکه او را در آب می‌جوییهمچو آیینه با تو رو در روست
۳
تو تویی خود از میان برگیرکز تویی تو رشته تو برتوست
۴
گر شود کوزه کوزه گرنه شگفتکه بسی کاسه سوده گشت و سبوست
صفحهٔ ۱ از ۳