خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوز تو شبی بسازم آوردوندر سخنی درازم آورد
۲
زان دم که تو روی باز کردیاز هر چه به جز تو بازم آورد
۳
گر تیغ زنند رخ نپیچیمزین قبله که در نمازم آورد
۴
اقبال به کعبهٔ وصالتبی‌درد سر مجازم آورد
صفحهٔ ۱ از ۳