خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند
۲
هیچ شک نیست که ما هم به نصیبی برسیماز وصال تو، گرین جمله بران بگذارند
۳
در جهان کار رخ و قد تو بالا گیرداگر این کار به صاحب نظران بگذارند
۴
صورتی را که ازو نور بصیرت خیزدحیف باشد که بدین بی‌بصران بگذارند
صفحهٔ ۱ از ۲