خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
۲
سرم به خاک بپوسید و آتش غم دوستدر استخوان تن من به کار خواهد بود
۳
بتا، بدور غم خویش کشته گیر مراجنایت تو اگر زین شمار خواهد بود
۴
ز بهر کشتن من چرخ تیز می‌بینمکه باستیزهٔ چشم تو یار خواهد بود
صفحهٔ ۱ از ۲